احْزَمُكُمْ ازْهَدُكُمْ.» دورانديش‌ترين شما زاهدترين شما است.
و نيز فرموده است كه همه زهد در دو كلمه قرآنى آمده است:
لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى‌ مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ. (حديد: ٢٣)
تا براى آنچه از دست داده‌ايد تأسف نخوريد و به آنچه به شما رسيده است، شاد نگرديد.
زهد روحى، زهد عملى مى‌آورد؛ چرا كه ان سيره اخلاقى معصومين ٨٥ ٩. عزت نفس ص : ٨٥ سان همواره مى‌كوشد تا ارزش‌هاى واقعى و پايدار را كسب كند و چون فكر و دلش از دنيا و زرق و برق آن رويگردان است، در ميدان عمل نيز از آن روى مى‌گرداند و همّت خويش را به كمالات والا مى‌بندد كه فراتر از محدوده تنگ و فانى دنيايند و شرط دست يابى به آنها نيز دست كشيدن از دنيا است؛ چنان كه امام زاهدان، على (ع) فرمود:
انَّكُمْ انْ زَهَدْتُمْ خَلَصْتُمْ مِنْ شِقاءِ الدُّنْيا وَ فُزْتُمْ بِدارِ الْبَقاءِ. «٢» اگر زهد پيشه كنيد، از شقاوت دنيا مى‌رهيد و به سراى جاودان مى‌رسيد.
زهد؛ شرط رهبرى‌ رهبران الهى، كسانى اند كه از خرد ناب و انديشه درست نصيب كامل برده‌اند و به همين روى خويشتن را گران بهاتر از آن مى‌دانند كه دل به دنيا ببندند و از كمالات و حسنات و معنويات غفلت ورزند. آنان هرگز روا