لباس فاخر پوشيده است. فرمود: «اين لباس را براى شما پوشيده‌ام و آن زيرين را براى خدا.» «١» چنين ماجراهايى نشان مى‌دهند كه پيشوايان معصوم در همان حال كه ظاهر زندگى خويش را با جامعه زمان خود هماهنگ مى‌كردند تا انگشت نما نشوند، هرگز روحيه زاهدانه و خاكسارى در برابر حق را از دست نمى‌داده‌اند.
مأموران متوكل عباسى نيمه شب به خانه امام هادى (ع) يورش بردند و بدون اجازه و اذن دخول وارد شدند. امام (ع) را ديدند كه لباسى پشمين بر تن دارد و در اتاقى، كه فرش آن، شن و ماسه است، مشغول تلاوت قرآن است. او را با همان حال به دربار متوكل آوردند و گفتند: «چيز ديگرى در خانه‌اش نديديم.» «٢» چون حضرت مهدى (ع) ظهور مى‌كند، به بر پايى عدالت و زدودن فساد و ستم و تباهى همّت مى‌گمارد و به زندگى فقرا توجه مى‌كند و همگان را از عدالت و رفاه و آسايش و معنويت بهره مى‌رساند، به گونه‌اى كه در آن زمان، مردم فقيرى را نمى‌يابند تا به او صدقه دهند؛ ولى خود آن امام همام هرگز مال نمى‌اندوزد و كاخ نمى‌سازد و زندگى بس زاهدانه‌اى در پيش مى‌گيرد. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
حضرت قائم (ع) و خانواده‌اش، مسجد سهله را خانه خويش مى‌كنند؛ همان سان كه ادريس و ابراهيم خليل (ع) آنجا را خانه خويش كرده بودند.
همچنين مى‌فرمايد: