نمى‌دارند كه بخشى از معنويات فرا دنيايى را با همه خوبى‌هاى دنيا عوض كنند تا چه رسد به اينكه آخرت خويش را فداى دنيا كنند؛ چنان كه پيامبر گرامى اسلام فرموده است:
الرَّكْعَتانِ فى‌ جَوْفِ اللَّيْلِ احَبُّ الَىَّ مِنَ الدُّنيا و ما فيها. «١» دو ركعت نماز در دل شب، از دنيا و آنچه در آن است پيش من مجبوب‌تر است.
نماز، شاهراه عروج و وسيله قرب آنان به بارگاه قدس ربوبى است و حالات معنوى و لذت تقربى كه پس از بار يافتن به كوى دوست نصيبشان مى‌گردد، قابل درك و وصف نيست. وقتى نماز- كه وسيله است- چنين ارزشمند است، هدف- كه تقرب الى اللَّه است- چقدر گران سنگ است! دليل ديگر زهد بزرگان معصوم عليهم السلام، رسالت خطير و فراگير آنان است؛ يعنى همان رهبرى الهى. آنان، برانگيخته شده‌اند تا به مردم بفهمانند كه دنيا محل گذار است نه قرار:
اين جان عاريت كه به حافظ سپرده دوست روزى رخش ببينم و تسليم وى كنم‌ حال، چگونه خود به متاع بى ارزش دنيا دل خوش كنند و ديگران را به بى رغبتى آن تشويق نكنند؟ امام صادق (ع) فرموده است:
مردى به حضور پيامبر (ص) شرفياب شد و ديد كه زير انداز آن حضرت حصير و متكايش از ليف خرما است و درشتى آن بر چهره‌اش اثر گذاشته است گفت: «كسرى و قيصر هرگز به اين زندگى ساده بسنده نمى‌كنند. آنها بر بستر