٨. زهد و ساده زيستى‌ بزرگان معصوم همواره ساده و بى آلايش مى‌زيستند و از پرداختن به ماديگرايى و تجمّل و جمع آورى مال و ثروت به شدت پرهيز داشتند. از مواهب دنيا به اندازه نياز بهره مى‌بردند و نيازهاى خود را نيز به حداقل مى‌رساندند و در عين كار و تلاش اقتصادى و تجارى و كسب درآمدهاى حلال، همه را در راه‌هاى خداپسندانه هزينه مى‌كردند و از دل بستن به دنيا سخت گريزان بودند. بى رغبتى و رويگردانى از مظاهر ناپايدار دنيا در دو جبنه روحى و عملى نمودار مى‌گردد. در بعد روانى، آدمى با انديشه ژرف و درست در مى‌يابد كه دنيا و آنچه در آن است بس ناپايدار و زوال‌پذير است و دير يا زود از دست مى‌رود و بنابراين هرگز زيبنده نيست كه خردمند بدان دل ببندد و عمر گرانمايه خويش را پاى آن بريزد. بدين سان، مهم‌ترين زير ساخت زهد را فكر و انديشه صواب تشكيل مى‌دهد و بايد گفت: خردمند راستين، زاهد راستين است و امير مؤمنان (ع) فرموده است: