«نامه تسليت شما در مرگ دخترم را دريافت كردم، من اين مصيبت را به خدا واگذاشتم، تسليم قضاى او و صابر بر بلاى اويم.» «١» حضرت سيّدالشّهدا نيز در آخرين لحظات زندگى كه از هر طرف هدف تير و تيغ دشمن قرار گرفته بود، فرمود:
بِسْمِ اللَّهِ وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ وَ هذا قَتيلٌ فى رِضَى اللَّهِ «٢» به نام خدا هيچ توان و قدرتى جز به دست خدا نيست و اين (يعنى خودش) كشته در راه خشنودى خداست.
زراره مى‌گويد:
فرزندى از امام صادق (ع) در زمان امام باقر (ع) مريض شد، امام باقر (ع) كنار بستر آن بيمار نشسته بود و از او مواظبت مى‌كرد. اتفاقاً آن كودك در گذشت، امام (ع) چشمان و دهان او را بست، سپس فرمود:
«ما تا امر خدا فرود نيامده بى‌تابى مى‌كنيم، ولى هنگامى كه امر خدا نازل شود، عكس‌العملى جز تسليم نشان نمى‌دهيم.» «٣» شبيه چنين حادثه‌اى براى امام صادق (ع) نيز اتفاق افتاد، حضرت فرمود:
«ما براى جان، مال و فرزندان خويش سلامت و عافيت را مى‌پسنديم، ولى اگر قضاى الهى (بر خلاف خواست ما) پديد آيد، جز خواست خدا را نمى‌پسنديم.» «٤»