جلوه‌هاى رضا و تسليم در زندگى معصومين (ع)
از امام صادق (ع) نقل شده كه فرمود:
كانَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) إِذا وَرَدَ عَلَيْهِ أَمْرٌ يَسُرُّهُ قالَ: الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلى هذِهِ النِّعْمَةِ وَ إِذا وَرَدَ عَلَيْهِ أَمْرٌ يَغْتَمُّ بِهِ قالَ: الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلى كُلِّ حالٍ «١» هرگاه به رسول خدا (ص) امر خوشحال كننده‌اى مى‌رسيد، مى‌گفت: خداى را بر اين نعمت سپاس. و هرگاه امر غمگين كننده‌اى بر او وارد مى‌شد، مى‌فرمود:
خداى را در هر حال سپاس.
شخصى به امير مؤمنان گفت:
شما از وقتى كه به عراق آمده‌ايد، همواره در سخنرانى‌هايتان مى‌گوييد: «من از ديگران به رهبرى مردم شايسته‌ترم، من از ابتدا مظلوم بوده‌ام» پس چرا وقتى مردم با ديگران بيعت كردند، شما ساكت شديد؟ چه شد كه دست به شمشير نبرديد تا حق خود را باز ستانيد؟
امام (ع) پاسخ داد:
سكوت من از روى بزدلى يا ترس از مرگ نبود، بلكه دستور رسول خدا (ص) مرا از چنين كارى باز داشت. آن حضرت چنين وضعى را برايم پيش‌بينى كرده بود و من يقين كامل به گفته‌هاى او دارم، اين بود كه پيمان آن حضرت را گردن نهادم و دست به شمشير نبردم. «٢» دختربچه‌اى از امام مجتبى (ع) درگذشت، دوستان آن حضرت طى نامه‌اى مصيبت وارده را به حضرتش تسليّت گفتند. امام (ع) در پاسخ آنها نوشت: