از خواسته‌هاى الهى را نديده بگيرد، يا امامى يكى از گفته‌ها يا عملكرد پيامبر يا امام ديگرى حتى پيامبران سابق را رد كند، يا آن را قبول ننمايد، بلكه بر عكس، همواره بر سياست، علم و عمل، درايت و دورانديشى يكديگر تأكيد داشته، آن را امضاء مى‌نمودند.
امير مؤمنان (ع) در اين باره، سخنى گويا دارد و در تسليم و تعبّد خود نسبت به خواست خدا و پيامبر (ص) مى‌فرمايد:
وَ لَقَدْ عَلِمَ الْمُسْتَحْفِظُونَ مِنْ أَصْحابِ مُحَمَّدٍ صَلَّى‌اللَّهُ‌عَلَيْهِ‌وَآلِهِ أَنّى‌ لَمْ أَرُدَّ عَلَى اللَّهِ وَ لا عَلى‌ رَسُولِهِ ساعَةً قَطُّ، وَ لَقَدْ واسَيْتُهُ بِنَفْسى فِى الْمَواطِنِ الَّتى تَنْكُصُ فيهَا الْابْطالُ وَ تَتَأَخَّرُ فيهَا الْاقْدامُ «١» ياران راز دار پي سيره اخلاقى معصومين ٧٨ ٨. زهد و ساده زيستى ص : ٧٧ امبر (ص) مى‌دانند كه من هرگز لحظه‌اى با (دستورات) خدا و پيامبر به معارضه برنخاستم و در جاهايى كه دليران عقبگرد مى‌كردند و قدمها واپس مى‌رفت، جان خويش را نثار او مى‌كردم.
اين سيره پيامبر و همه امامان (ع) است كه نهايت احترام و اطاعت را نسبت به امر و نهى خدا و پيامبر و امام پيشين قائل هستند.
حضرت امام حسن و امام حسين (ع) در زمان امير مؤمنان (ع) يار و مددكار پدر و مطيع و تسليم اوامر او بودند.
حضرت امام حسن (ع) در جنگ جمل به دستور على (ع) به كوفه رفت و تلاش فراوانى نمود، تا مردم آن ديار را براى جنگ با ناكثين بسيج نمايد. «٢» در جنگ صفّين نيز حسنين (ع) از اركان سپاه محسوب مى‌شدند و امير مؤمنان موضع نظامى آن دو را ستوده است. «٣»