خدا چون و چرا نكرد و از هيچ امرى سر بر نتافت و مرتكب نهى الهى نشد، بطورى كه خداوند به او فرمود: «بگو من اوّلين مسلمانم.» «١» و آنقدر در راه خدا تلاش و كوشش كرد كه خداوند به او فرمود:
ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى‌. (طه: ٢)
قرآن را بر تو نازل نكرديم كه در رنج افتى.
آن بزرگوار، ٢٣ سال در راه خدا رنج كشيد و تلاش كرد و لحظه‌اى كوتاهى نورزيد و زبان به شكوه نگشود و همواره خشنودى و رضاى الهى را مى‌طلبيد، حتى وقتى فرزند خويش را از دست داد و قلبش به غم نشست و ديده‌اش گريان شد، فرمود:
لا نَقُولُ ما يَسْخَطُ الرَّبَّ «٢» سخنى كه خدا را به غضب درآورد، نمى‌گوييم.
تسليم و رضا در برابر خدا، پيامبر و امام‌ پيامبر در برابر خواست خدا و نيز امامان (ع) در برابر امر و نهى خدا، پيامبر و امام قبل از خود، مطيع و تسليم محض بودند و از عملكرد آنان خشنودى كامل داشتند و روى ايمان و اعتقادى كه داشتند، هيچ گاه در كار آنان چون و چرا نمى‌كردند، همه ائمه (ع) بر گفته‌هاى خدا و پيامبر، ايمان راسخ داشتند و هر امامى گفته‌ها و كرده‌هاى امامان پيشين را تأييد مى‌كرد و بر همه آثار آنان صحّه مى‌گذاشت، هرگز ديده نشد كه پيامبر (ص) يكى‌