بِسْمِ اللَّه امَنْتُ بِاللَّهِ وَ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ «١» به نام خدا، ايمان به خدا دارم و بر او توكّل كردم.
ابو خديجه مى‌گويد: امام صادق (ع) هرگاه از منزل خارج يا به آن داخل مى‌شد، مى‌فرمود:
عَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ، اللَّهُمَّ بارِكْ لى فى يَوْمى هذا وَارْزُقْنى فَوْزَهُ وَ فَتْحَهُ ... «٢» بر تو توكل كردم. خدايا اين روز را براى من مبارك گردان و فتح و پيروزى‌اش را روزيم فرما.
ديگرى مى‌گويد: حضرت صادق (ع) گاه و بى‌گاه با غذاهاى گوناگونى ما را ميهمان مى‌كرد. روزى يك نفر به او عرض كرد: مقدارى كمتر پول خرج كنيد تا دچار كمبود نشويد. امام در پاسخ او فرمود:
انَّما نَتَدَبَّرُ بِامْرِاللَّهِ اذا وَسِعَ عَلَيْنا، وَسِعْنا وَ اذا قَتَرَ، قَتَرْنا «٣» ما با خواست خدا [و نعمتهايى كه به ما داده‌] برنامه ريزى مى‌كنيم؛ اگر بر ما گشايش دهد ما نيز گشاده‌دستى مى‌كنيم و اگر تنگ بگيرد، ما نيز تنگ مى‌گيريم.
ب- در جهاد و مبارزه‌ مؤمن مجاهد در رويارويى با دشمنان خدا و خلق به روحيه و امنيت‌روانى بيشترى نياز دارد و چنين نيازى تنها در سايه توكل بر خدا برآورده مى‌شود.
چنانكه قرآن مجيد از زبان مؤمنان مبارز مى‌گويد: