آن پاكان بى‌نظير در دو محور «زندگى روزمره» و «جهاد و مبارزه» و نيز تلاش آنان را در «تحكيم روحيه توكل» ترسيم مى‌كنيم:
الف- در زندگى روزمرّه‌ معصومين (ع)، همه امور خرد و كلان زندگى خويش را طبق فرمان خدا تنظيم مى‌كردند و همراه به كارگيرى اسباب ظاهرى، توكل بر خدا را نيز سرلوحه اقدام خويش قرار مى‌دادند. در نتيجه؛ كارهاى آنان رنگ خدايى مى‌گرفت و با خواست خدا فرجام مى‌يافت؛ امام صادق (ع) فرمود: رسول اكرم (ص) هرگاه از خواب برمى‌خاست، مى‌فرمود:
اللَّهُمَّ لَكَ اسْلَمْتُ وَ بِكَ امَنْتُ وَ عَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ «١» پروردگارا تسليم تو هستم، به تو ايمان دارم و بر تو توكل كردم.
وقتى لباس مى‌پوشيد و قصد خروج از منزل را داشت مى‌گفت:
اللَّهُمَّ بِكَ اسْتَتَرْتُ وَ الَيْكَ تَوَجَّهْتُ وَ بِكَ اعْتَصَمْتُ وَ عَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ «٢» خدايا به سبب تو خود را پوشاندم، به سوى تو توجه كردم، به تو پناه آوردم و بر تو توكل كردم.
ابو حمزه ثمالى گويد: به منزل امام زين العابدين (ع) رفتم تا به اتفاق ايشان به جايى برويم. امام وقتى از منزل خارج شد، فرمود: