هيچ منحرف و معوج نشده است براى كسى ديگر مقدور و ميسور نيست و آن به تمام معنا خط احمدى و خط محمّدى است. «١» انديشه عادلانه، رفتار عادلانه در همه ابعاد زندگى را در پى دارد و چون انديشه بزرگان معصوم (ع) به تمام و كمال بر عدالت است، رفتار فردى و اجتماعى آنان نيز بر وفق عدالت و راستى محض است و باز به همين دليل آنها براى حكومت و رهبرى شايسته‌ترند و هيچ كس را نمى‌رسد كه با وجود معصوم، رهبر مردم شود. قرآن مجيد خطاب به پيامبر (ص) مى‌فرمايد:
قُلْ امَرَ رَبّى‌ بِالْقِسْطِ. (اعراف: ٢٩)
بگو: پروردگارم به عدالت فرمان داده است.
بسيار روشن است كه رهبران معصوم بهتر و بيش‌تر از ديگران اين فرمان را اجرا مى‌كنند. در روايتى، ابوسعيد خدرى مى‌گويد: روزى رسول خدا (ص) اموالى را ميان مردم تقسيم مى‌كرد. مردى از قبيله تميم- كه بعدها جزو خوارج شد- به آن حضرت عرض كرد: «به عدالت تقسيم كن!» پيامبر فرمود:
«واى بر تو! اگر من به عدالت نباشم چه كسى عادل است؟!» «٢» امير مؤمنان درباره اجراى عدالت اجتماعى و ميانه روى به مالك اشتر چنين دستور مى‌دهد:
بايد از كارها آن را بيشتر دوست بدارى كه نه از حق بگذرد و نه فرو ماند، و عدالت را فراگيرتر بُوَد و رعيت را دلپذيرتر كه ناخشنودى همگان خشنودى‌