تفريط در هر يك از آنها را كنار نهاد.
امام موسى بن جعفر عليهما السلام مى‌فرمايد:
لَيسَ مِنَّا مَن تَرَكَ دُنْياهُ لِدينِهِ وَ دينَهُ لِدُنْياهُ. «١» از ما نيست كسى كه دنياى خود را براى دين واگذارد يا دين را براى دنيا كنارنهد.
بزرگان معصوم (ع) در همه اعمال و رفتار خويش اصل ميانه روى را ارج نهاده‌اند. قرآن مجيد به پيغمبر اكرم (ص) مى‌فرمايد:
وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبيلًا. (اسراء: ١١٠)
و نمازت را بسيار بلند يا خيلى آهسته نخوان و در ميان آن دو راهى (معتدل) برگزين.
و نيز مى‌فرمايد:
وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَى‌ عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَّحْسُوراً. (اسراء: ٢٩)
دستت را به گردنت مبند و بيش از حد [نيز] دست خود را مگشاى كه مورد سرزنش قرارگيرى و از كار فرو مانى.
محتواى اين دو آيه كه تأكيد بر ميانه روى در مسائل عبادى و مالى است، همه امور فردى بزرگان معصوم- اعم از عبادت، زيارت، خوراك و پوشاك، خواب و استراحت، كار، تجارت و زراعت- را در تأثير خويش گرفته است.
امام صادق (ع) مى‌فرمايد: در نوجوانى همراه پدرم به مكه رفتم. با جديت فراوان مشغول عبادت و طواف شدم؛ چونان كه عرق از بدنم مى‌ريخت. پدرم‌ سيره اخلاقى معصومين ٥٨ حقيقت توكل ص : ٥٧