جلوه‌هايى از اخلاص معصومين (ع)
نظر به اينكه معصومين (ع)، رهبر دين خالص هستند و همگان موظفند آنها را اسوه دينى خود قرار دهند، بايستى در همه ابعاد دينى- اعم از عقيده، عمل و اخلاق- عالى‌ترين درجه اخلاص را دارا باشند و خلوص آنان از همه مردم بيش‌تر باشد و گرنه رهبرى و اسوه بودن آنان، مفهومى نخواهد داشت و چون اخلاص آنان در نقطه اوج قرار دارد، درك آن براى غير معصوم در حد محال است و آنچه در اينجا بيان مى‌شود، مقدارى است كه در زندگى آنان مشهود است يا خود آن را بيان كرده‌اند نه همه اخلاص آنان.
الف) خلوص در عقيده‌ همه رفتار، گفتار و اخلاق آدمى، از جمله اخلاص او، از عقيده و انديشه‌اش سرچشمه مى‌گيرد. اگر عقيده، خالص و ناب باشد، ديگر اوصاف انسان نيز راه صواب و صلاح مى‌پويد و بر عكس، اگر انديشه ناخالص و ناصواب شود، اخلاق و اعمال نيز ناباب مى‌گردد و به همين دليل، عقيده رهبران الهى، صحيح‌ترين و خالص‌ترين عقيده، يعنى «توحيد ناب» است؛ چنان كه اميرمؤمنان (ع) مى‌فرمايد:
اوَّلُ الدينِ مَعرِفَتُهُ وَ كَمالُ مَعرِفَتِهِ التَّصديقُ بِهِ وَ كَمالُ التَّصْديقِ بِهِ تَوحيدُهُ وَ كَمَالُ تَوحيدِه الاخلاصُ لَهُ.» آغاز دين، شناخت خدا است و نهايت شناخت او، تصديق ذات او است و كمال تصديق او اعتقاد به يكتايى او است و انتهاى توحيد او اخلاص است.
رسول گرامى اسلام (ص) و سيزده معصوم (ع) ديگر، از كمال معرفت و