خدا خالص كند و در زمره «مخلصان» قرار گيرد، خداوند بر اخلاص او گواهى مى‌دهد و او را در زمره «مخلصان» در گاه خويش قرار مى‌دهد و از آن پس از هر گونه لغزش و اغواى شيطان مصونيت مى‌يابد؛ چنان كه شيطان به خداوند اظهار داشت:
... لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ* إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الُمخْلَصِينَ. (حجر: ٣٩- ٤٠)
همه را گمراه خواهم ساخت مگر بندگان خالص تو از ميان آنان را.
علامه طباطبايى در تفسير اين آيه مى‌نويسد:
مخلَصان، همانانى هستند كه خويشتن را براى خدا خالص كرده‌اند و خدا نيز آنان را براى خود خالص ساخته است؛ آنان ديگر هرگز براى خدا شريك قائل نمى‌شوند و در دلهايشان جايى براى كسى جز خدا نمانده است تا به غير او مشغول شوند و هر چه را شيطان به عنوان دام و زينت برايشان بروز دهد به ذكر خدا و وسيله تقرب به او تبديل مى‌شود. «١» همه معصومين- اعم از پيغمبر و امام- به چنين جايگاهى دست يافته‌اند و به عبارت ديگر از مقام «عصمت» برخوردارند و همه وجود آنان در سراسر زندگى از هر چه جز خدا است، خالص و منزه است و سر تا سر وجودشان، مختص ذات مقدس او گشته است و امكان ندارد در انديشه يا عملى جز خدا را در نظر داشته باشند.
از در خويش خدا را به بهشتم مفرست كه سركوى تو از كون و مكان ما را بس «٢»