على بن محمد نوفلى مى‌گويد: در محضر امام كاظم (ع) سخن از صوت قرآن به ميان آمد. ايشان فرمود: على بن الحسين (ع) قرآن را چنان قرائت مى‌كرد كه هر كس از كنار خانه ايشان مى‌گذشت و صداى قرآن را مى‌شنيد، از هوش مى‌رفت. اگر امام همه صوت زيبايش را آشكار كند، مردم طاقت شنيدن آن را ندارند. من پرسيدم: مگر رسول خدا (ص) امام جماعت نبود و صدايش را مردم نمى‌شنيدند؟ فرمود: پيامبر نيز صوت زيبايش را به قدرى آشكار مى‌كرد كه مردم تاب بياورند. «١» ج- هماهنگى در عمل‌ چنان كه ياد شده، «عترت» هم پيمان «قرآن» است و امكان ندارد اعمال او كم‌ترين مخالفتى با قرآن داشته باشد؛ بلكه هيچ كس مانند اهل بيت به آيه آيه قرآن پايبند نيست و همه اعمال و كنش‌ها و واكنش‌هاى آنان در همه صحنه‌هاى زندگى- اعم از سياسى، اقتصادى، نظامى، تجارى، فردى و اجتماعى- به طور دقيق هماهنگ با قرآن است. به نوشته آيت اللَّه جوادى آملى:
بايد بپذيريم كه قرآن همان حقيقت پيغمبر و پيغمبر همان قرآن است. اگر بخواهيم اخلاق، سيره، افكار، عقيده و عمل پيغمبر را بنويسيم، مى‌شود قرآن و اگر خواستيم قرآن را به صورت انسانى كامل درآوريم، مى‌شود پيغمبر، از اين رو پيغمبر قرآن ناطق است و قرآن پيغمبر صامت و گفته شده «كانَ خُلقَهُ القُرْآنُ» «٢» هر چه پيغمبر دارد، از قرآن است و هر چه قرآن فرموده او عمل كرده است. «٣»