سيره اخلاقى معصومين - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٣٧
ب- تلاوت جانانه قرآن، «حبل اللَّه» و ريسمان پيوند آدمى به عرش الهى است و خداوند به مؤمنان دستور داده است:
فَاقْرَءُواْ مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ. (مزمل: ٢٠)
هر قدر كه برايتان ميسر است قرآن بخوانيد.
همتايان قرآن، همان گونه كه در بعد معارف و حقايق و اسرار، همراه قرآن بودند، در آشكار نيز با نور قرآن توأمان بودند و از تلاوت و شنيدن و ترنم عاشقانه قرآن غفلت نمىكردند.
رسول خدا (ص) هر شب پيش از خواب مسبّحات (سورههاى حديد، حشر، صف، جمعه، تغابن و اعلى) را قرائت مىكرد و همين طور سوره سجده و ملك را «١». گاه براى حضرتش قرآن تلاوت مىكردند و ايشان گوش مىداد و مىگريست. «٢» امام رضا (ع) ساعتها در بستر خود قرآن تلاوت مىكرد. وقتى به آيههايى كه درباره بهشت و دوزخ است مىرسيد، سخت مىگريست و از آتش دوزخ به خدا پناه مىبرد و از او بهشت طلب مىكرد. «٣» شبى مزدوران متوكل عباسى به منزل امام هادى (ع) هجوم بردند. ايشان را در اتاقى تنها يافتند كه لباسى پشمين به تن دارد و بر ريگهاى كف اتاق نشسته، محو جمال حق است و آيههاى وعد و وعيد را ترنّم مىكند. «٤»