نظير اين مطلب را نه پيامبر درباره ديگر اصحاب خود فرموده و نه هيچ يك از آنان چنين ادعايى داشته است و نه آثار به جاى مانده از آنان گوياى آن است كه كسى جز اهل بيت پيامبر به شكل گسترده و عميق از اسرار و حقايق و تفسير و تأويل قرآن آگاه بوده است. به طور مثال، ابن عباس- كه اهل سنت آن را دانشمند و بزرگ‌ترين مفسر قرآن مى‌دانند- مى‌گويد: اميرمؤمنان (ع) شبى تا صبح واژه «الحمد» را براى من تفسير كرد تا سپيده دميد. آن گاه فرمود:
برخيز و آماده نماز صبح شو. من وقتى دانش خويش را با آن حضرت مقايسه كردم، ديدم بركه‌اى در كنار دريايم! «١» قرآن، ظاهر و باطن و تفسير و تأويل دارد و «تبيان كل شى‌ء» است و چنين كارهايى از كسانى بر مى‌آيد كه به تعبير قرآن «راسخ در علم» باشند:
وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَالرَّ سِخُونَ فِى الْعِلْمِ. (آل‌عمران: ٧)
تأويل قرآن را جز خدا و راسخان در علم نمى‌دانند.
آوردن «راسخان در علم» در كنار خدا، حكايت از عظمت جايگاه و وسعت دانش آنان دارد و در ميان امت اسلامى هيچ كس جز اهل بيت پيامبر داراى چنين منزلتى نيست.
بنابراين، درك و فهم حقايق قرآن و تفسير و تأويل واقعى آن تنها از عهده عترت پيامبر بر مى‌آيد و ايشان نيز چنين وظيفه‌اى را به خوبى ايفا كردند و ديگران نيز موظف هستند كه تفسير و تأويل و بيان و شرح درست آيات قرآن را از اهل بيت بياموزند.