مى‌كرد و اين ذكر بر زبان مى‌آورد:
الحَمدُللَّهِ الَّذى‌ احيانى بَعدَ مَوتى انَّ رَبِّى لَغَفُورٌ شَكُورٌ. «١» سپاس خدايى را كه مرا پس از مرگ (خواب) زنده كرد. به يقين پروردگارم بسيار آمرزنده و قدرشناس است.
پاكان معصوم (ع)، ورود و خروج از خانه، كارهاى روزانه، خوردن و نوشيدن، نشست و برخاست، نوشتن و گفتن، جنگ و صلح و هر كارى را با نام نامى خدا آغاز مى‌كردند؛ چنان كه امام صادق (ع) از امام مجتبى (ع) چنين ياد مى‌كند:
لَم يُرَ فى شَىْ‌ءٍ مِنْ احوالِهِ الّا ذاكِراً للَّهِ سُبحانَهُ. «٢» در هيچ حالى ديده نشد جز اينكه به ياد خداى سبحان بود.
همچنين درباره امام باقر (ع) مى‌فرمايد:
پدرم فراوان به ياد خدا بود. حتى هنگام راه رفتن و غذا خوردن ذكر خدا بر لب داشت و سخن گفتن با ديگران او را از ياد خدا باز نمى‌داشت و من همواره مشاهده مى‌كردم كه زبانش با گفتن «لااله الا اللَّه» به كامش چسبيده بود. «٣»