حضرت صادق (ع) نيز آخرين سخنى كه بر زبان راند، درباره نماز بود و به همه دوستان و آشنايان خويش هشدار داد كه:
انَّ شَفاعَتَنا لا تَنالُ مُسْتَخِفّاً بِالصَّلاةِ «١» شفاعت ما، نصيب كسى كه نماز را سبك بشمارد، نمى‌شود.
افسوس كه دسيسه‌هاى دنياخواهان نابكار اجازه نداد كه اهل بيت وحى مقدّرات مملكت اسلامى را در دست بگيرند و از حق مسلّم رهبرى خويش برخوردار گردند وگرنه دنيا، شاهد شكوفايى دين خدا به نيكوترين وجه مى‌شد و عطر معنويت و عرفان اسلامى، به ملكوت برمى‌خاست، احكام اسلام، حيات جامعه را به ارمغان مى‌آورد، عدالت، فراگير مى‌شد، بانگ توحيد، گوش جانها را مى‌نواخت و ... به راستى امامان (ع) مصداق كامل اين سروش الهى بودند:
الَّذينَ انْ مَكَّنَّاهُمْ فىِ اْلَارْضِ اقامُواالصَّلوةَ وَ اتَوُاالزّكَوةَ وَ امَروُا بِاْلمَعرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ اْلمُنْكَرِ وَلِلَّهِ عاقِبَةُ اْلُامُورِ (حج: ٤١)
كسانى كه وقتى آنان را در زمين امكان دهيم، نماز را به پاى مى‌دارند و زكات مى‌دهند و به خوبى فرمان دهند و از زشتى باز دارند و فرجام كارها به دست خداست.
به اميد روزى كه چنين فضايى به دست تواناى خاتم‌الاوصيا در سراسر جهان ايجاد شود.