سيره اهل بيت وحى گوياى آن است كه ايشان، همواره اولويت نخست را به نماز مى‌دادند و هرگز در بر پايى آن كوتاهى نمى‌كردند و در گفتار و كردار از بيگانه و آشنا مى‌خواستند كه نماز را به بهترين شكل به جاى آورند و خود نيز در حد امكان بر اين امر اصرار مى‌ورزيدند:
امام باقر (ع) فرمود:
رسول خدا (ص) با همسايگان مسجد شرط كرد تا به نماز جماعت حاضر شوند و متخلّفان را تهديد كرد كه خانه‌هايشان را آتش خواهد زد. «١» اميرمؤمنان (ع) در بحبوحه جنگ صفّين مراقب خورشيد بود، ابن عباس پرسيد: در پى چه هستيد؟ فرمود: منتظر ظهر هستم تا نماز بخوانيم.
گفت: ما اينك در حال نبرديم. چه وقت نماز خواندن است؟! فرمود: «ما براى چه با اينها مى‌جنگيم؟ جز براى نماز!» «٢» و در واپسين روز زندگى خود، در وصيت نامه‌اش مى‌نويسد:
اللَّهَ اللَّهَ فىِ الصَّلاةِ فَانَّها خَيْرُالْعَمَلِ وَ انَّها عَمُوُد دينِكُمْ «٣» خدا را خدا را درباره نماز [فراموش نكنيد] كه نماز بهترين عمل و ستون دينتان است.
حضرت سيدالشهدا (ع) در ظهر عاشورا، هنگام اذان، در وسط ميدان به نماز ايستاد و با اينكه در تيررس دشمن قرارداشت نمازش را به جماعت اقامه كرد.