امام (ع) بارها از عثمان در بعضى امور حمايت كرد، به عنوان نمونه: وقتى كه عثمان (به خاطر زياده روى و تبعيض در تقسيم بيت‌المال و ظلم) در محاصره مردم بود و از ترس كشته شدن جرأت بيرون آمدن از خانه‌اش را نداشت، نامه‌اى براى امام على (ع) فرستاد و از وى خواست كه از مدينه خارج شود- تا مبادا مردم دور امام (ع) را بگيرند و خلافت را به وى بسپارند- امام (ع) هم قبول كرد و از مدينه خارج شد، سپس با درخواست خليفه، بعد از مدتى به مدينه بازگشت، عثمان براى بار ديگر از وى درخواست خروج از مدينه را نمود، امام (ع) در جواب نامه وى، به عبدالله بن عباس (حامل نامه) فرمود:
وَاللَّهِ لَقَدْ دَفَعْتُ عَنْهُ حَتّى‌ خَشيتُ أَنْ أَكُونَ اثِماً «١» به خدا سوگند، من آنقدر از او (عثمان) دفاع كردم كه ترسيدم گنهكار باشم.
امام (ع) با چنين موضعگيرى در برابر آشوبهاى موجود جامعه آن روز، با شورش كنندگان، همدست نشد و از فرصت به دست آمده براى مصالح شخصى خويش استفاده نكرد، بلكه درصدد برآمد كه اين فتنه را فرونشاند و جامعه اسلامى، درگير اختلاف و تفرقه نشود.