ورزيده و با نداشتن شايستگى، آن را تصاحب نمودند) و گروهى ديگر (براى حفظ اساس اسلام) با سخاوت از آن صرف نظر كردند، حاكم و داور خداوند است و بازگشت در قيامت بسوى اوست (از غارتى كه بانگ آن در گوشه و كنار برخاست گفتگو به ميان نيار) بيا و داستان پسر ابوسفيان را به ياد آور.
پس امام (ع) با نگرش خاصى كه نسبت به حفظ وحدت دارد، مردم را از درگيرى و اختلاف، جنجال، افترا وتهمت و كينه، دشمنى بر حذر مى‌دارد، تا همه با هم با دشمن مشتركشان مبارزه كنند.
امام (ع) با فرياد رسايش همه مسلمانان را فرا مى‌خواند كه:
خَيْرُ النَّاسِ فِىَّ حالًا الَّنمَطُ الْاوْسَطُ فَالْزَمُوهُ، وَالْزَمُوا السَّوادَ الْأَعْظَمَ، فَإِنَّ يَدَ اللَّهِ عَلَى الْجَماعَةِ، وَ إِيَّاكُمْ وَ الْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّاذَّ مِنَ النَّاسِ لِلشَّيْطانِ، كَما أَنَّ الشَّاذَّ مِن الْغَنَمِ لِلذِّئْبِ «١» بهترين مردم نسبت به من گروه متعادل و ميانه‌رو (بين افراط و تفريط) است.
شما همراه آنها و همراه بزرگترين جمعيّتها (اكثريتهاى طرفدار حق) باشيد كه دست خدا بر سر (اين) جمعيت است. از پراكندگى بپرهيزيد كه «انسانِ تنها» بهره شيطان است، چنان كه گوسفند تنها مانده، طعمه گرگ! حمايت از خلفا براى حفظ اساس اسلام‌ شيعه با استدلال به آيات قرآن و احاديث صحيح و مسلّمى كه از پيامبر (ص) وارد شده، معتقد است كه امام على (ع) خليفه بلافصل پيامبر (ص) است و خطّ امامت و رهبرى مسلمانان بعد از رحلت پيامبر (ص) على‌رغم فرموده آن حضرت به انحراف كشيده شده؛ ولى كنار زدن امام على (ع)