اصولى و فراگير، هرگز اجازه نمى‌داد كه عامل ثبات و قدرت جامعه دچار تزلزل گردد. بطور مثال پس از مراجعت از غزوه «بنى المصطلق» نيروهاى اسلام، كنار چاه آبى به استراحت پرداختند. در آن ميان عمر كه از مهاجران بود، غلام خود به نام «جهجاه» را فرستاد تا از چاه آب بياورد. او هنگام كشيدن آب با يكى از انصار به نام «سنان» به نزاع پرداخت. يكى، مهاجران را و ديگرى، انصار را به يارى طلبيد. پس از ازدحام جمعيت، عبدالله بن ابّى، رئيس منافقان، از موقعيت س سيره اخلاقى معصومين ٢١٠ ج - با خليفه سوم ص : ٢١٠ وء استفاده كرد و با سخنان تحريك كننده‌اى به سمپاشى و تفرقه افكنى ميان مهاجران و انصار پرداخت. وقتى رسول خدا (ص) از اين جريان باخبر شد، فورى دستور حركت داد و آن روز و شب و قسمتى از فردا را به راه ادامه داد، بطورى كه هنگام توقف، همه نيروها بدون درنگ از فرط خستگى به خواب رفتند. رسول خدا (ص) بعمد، چنين كرد تا مردم فرصت پيدا نكنند كه به اين مسأله وحدت شكن بپردازند. با رسيدن به مدينه، سوره منافقين نازل شد و به قضايا خاتمه داد. «١» امام على (ع) اسوه وحدت‌ بعد از رحلت پيامبر گرامى اسلام (ص) سعى و تلاش حضرت على (ع) در حفظ وحدت جامعه اسلامى و تداوم آن، بى‌سابقه و بى‌نظير بوده و كسى در اين راه از او استوارتر و پيشقدم‌تر نبوده است.
هدف اساسى امام (ع) در تعقيب اين مهم، حفظ اساس اسلام و جلوگيرى از تحريف و فراموشى آن در بين امت اسلامى و دنياى شرك آلود و پرغوغاى آن روز بود.