نمازگزاران واقعى‌ با اندكى دقّت در آنچه گذشت، به خوبى روشن مى‌شود كه معصومين عليهم السلام، بهترين نمازگزاران بودند، چنانكه در كارهاى ديگرنيز «بهترينها» بودند و حتى ضربت شمشير آنها از عبادت همه امّت برتر بود. «١» آنان با آگاهى كامل از احكام، آداب و اسرار نماز، كاملترين نماز را به جاى مى‌آوردند و در آن هنگام، خود را در محضر حق مى‌يافتند، با تمام وجودشان در برابر او خضوع و خشوع مى‌كردند و هرگز به جز خدا توجّهى نداشتند، ما از درك احساس درونى آنها در هنگام راز و نياز و نماز ناتوانيم، ولى حالات زيباى ظاهرى آن دلسوختگان عاشق خدا تا اندازه‌اى از درون پرغوغاى آنها حكايت مى‌كند كه «از كوزه همان برون تراود كه در اوست»:
امام على (ع) فرمود:
رسول خدا (ص) غذاى شام و هيچ چيز ديگر را بر نماز مقدّم نمى‌داشت و آنگاه كه وقت نماز مى‌شد، گويى هيچ دوست و آشنايى ندارد. «٢» همچنين وقتى به نماز مى‌ايستاد، از ترس خدا رنگ چهره‌اش مى‌پريد. «٣» اميرمؤمنان (ع) هنگام وضو گرفتن، از ترس خدا رنگش دگرگون مى‌شد. «٤» فاطمه زهرا (س) وقتى به نماز مى‌ايستاد، نفسش به شماره مى‌افتاد. رسول اكرم (ص) درباره نماز او فرمود:
دخترم فاطمه، سرور زنان عالم است ... هرگاه در محراب نماز به پيشگاه‌