چرا چنين نكن سيره اخلاقى معصومين ٢٠٤ رسول خدا(ص) بنيانگذار وحدت ص : ٢٠٣ م؟ پيامبر اكرم (ص) فرموده است: «هر كس در پى حاجت برادر مسلمانش برود و آن را برآورده سازد، ثواب يك حج و عمره دارد و اگر برآورده نشد، ثواب عمره دارد» من هم ثواب حج و عمره را بردم و هم بازگشته به طوافم مى‌رسم. «١» حفظ آبروى مردم، هنگام مشكل گشايى‌ ارزش و حرمت مؤمن، نزد خدا بس بزرگ است و او به هيچ وجه، راضى به شكستن حرمت بنده مؤمن خود، يا بى‌ارزش كردن او نمى‌شود. نقل شده است كه رسول اكرم (ص) روزى به خانه كعبه نظر افكند و فرمود:
«به‌به، چه خانه بزرگى! چقدر حرمت تو نزد خدا عظيم است!» آنگاه فرمود: «به خدا سوگند، حرمت مؤمن از تو بزرگتر است!» «٢» با اين وصف، اين متاع گرانقدر را با چه چيز مى‌توان مبادله كرد؟
كمك‌هاى مادّى و معنوى، هر چند بزرگ باشد، هرگز با آبرو و حيثيّت مؤمن برابرى نمى‌كند. بنابراين، سزاوار نيست كه هنگام برآوردن نيازهاى مؤمن، خداى ناكرده، حيثيت او را پايمال يا لكه دار نماييم، اين دور از انصاف و جوانمردى و عمل نابخردان است. روشن است كه چنين كار سفيهانه‌اى از ساحت مقدّس پيشوايان معصوم بسيار بعيد، حتى غير ممكن است، بلكه عكس آن درست است و ايشان آبروى افراد را مى‌خريدند و حرمت شكسته شده آنان را تجديد مى‌كردند و در اين كار آنچنان پا بر جا بودند كه هنگام عطا و بخشش به صورت حاجتمندان نگاه نكرده و چشمان معصوم خويش را به چشمان ذوق زده آنان نمى‌دوختند.