مى‌ورزد، امام قدرى از راز نماز را پيرامون نهى از فحشا و منكر توضيح مى‌دهد. «١» امام خمينى قدس سرّه درباره اين حديث مى‌نويسد:
اگر اين چهار هزار حدّ كه جناب صادق (ع) ف سيره اخلاقى معصومين ٢٥ ٢. ذكر ص : ٢٥ رمودند، از حدود ظاهريّه و آداب صوريّه بود، نمى‌فرمودند: تو يكى از آنها را ادا نمى‌كنى و وفا نمى‌نمايى، زيرا معلوم است كه همه كس مى‌تواند به آداب صوريه نماز قيام كند. «٢» همچنين امام راحل پس از تجزيه و تحليل برخى روايات پيرامون عبادت و نماز، به حقيقت و راز آن اشاره كرده، چنين نتيجه‌گيرى مى‌كند:
پس از تدبّر در اين احاديث شريفه و تفكّر در حال ائمّه هدى سلام‌اللّه عليهم، كه در وقت اداى اين امانت الهيّه رنگ بعضى از آنها متغيّر مى‌شد و پشت بعضى مى‌لرزيد و بعضى از آنها از خود، بى‌خود مى‌شدند كه از ما سوى اللّه بكلّى غافل مى‌شدند، حتى از مُلك بدن و مملكت وجود خود، غفلت مى‌كردند، معلوم مى‌شود كه حقيقت اين عبادت الهى و نسخه جامعه، كه براى خلاص اين طايرهاى قدسى از قفس تنگناى طبيعت به كشف تامّ محّمدّى (ص) ترتيب داده شده و به قلب مقدّسش نازل گرديده، همين صورت دنياوى و هيئت ظاهره ملكيّه نيست؛ چه اين كه اين صورت را هر عالمِ مسأله دان يا عامى ابجد خوان مى‌تواند به شرايط صحّت و كمال صورى آن قيام كند و از عهده به خوبى برآيد. ديگر اين قدر تغيّر الوان و ارتعاد فرائص و خوف و خشيت از قصور و تقصير معنى ندارد. «٣»