امام صادق (ع) در تفسير آن فرموده است: «هر كس انسانى را از گمراهى به سوى هدايت ببرد، در واقع او را زنده كرده است. «١» افلاطون نيز گفته است: «بر اثر تربيت، جسم و روح انسان، به بلندترين پايه جمال و كمال مى‌رسد. بنابراين، عالى‌تر و مقدس‌تر از تربيت فنى نيست.» «٢» بدين سان، عالى‌ترين خدمت به مردم، راهنمايى و هدايت و ارشاد آنان به سوى صلاح و سعادت دنيا و آخرت است و چنين خدمتى در ارجمندترين نوع آن توسط پاكان معصوم انجام مى‌گيرد و همه معلمان و مربيان واقعى روحى و فكرى جهان سر سفره معصومين (ع) ارتزاق مى‌كنند و خمير مايه فكرى و فرهنگى آنان ريشه در علوم اهل بيت دارد كه از وحى الهى سرچشمه مى‌گيرد. قرآن مجيد، رسول اكرم (ص) را براى همه عالم رحمت دانسته و فرموده است:
وَ مَآ أَرْسَلْنكَ إِلَّا رَحْمَةً لّلْعلَمِينَ (انبياء: ١٠٧)
تو را جز رحمت براى همه عالم نفرستاديم.
اين رحمت بى انتهاى الهى مرز و محدوده زمان و مكان را در مى‌نوردد و شامل حال همه موجودات عالم تا قيامت مى‌شود. در زيارت جامعه كبيره نيز خطاب به اهل بيت (ع) آمده است:
بِمُوالاتِكُم عَلَّمَنا اللَّهُ مَعالِمَ دينِنا وَ اصلَحَ ما كانَ فَسَدَ مِن دُنيانا وَ بِمُوالاتِكُم تَمَّتِ الْكَلِمَةُ وَ عَظُمَتِ النِّعْمَةُ وَ ائْتَلَفَتِ الفُرقَةُ ... بِكُمْ يُسلَكُ الَى الرِّضوانِ. «٣»