هر كس كه در برآوردن نياز برادر مؤمنش بكوشد، گويى نه هزار سال با روزه دارى و شب زنده دارى خدا را عبادت كرده است. «١» رسول گرامى اسلام و خاندان پاكش اين خصلت را در عالى‌ترين حدّ آن دارا بودند و به تعبير امير مؤمنان (ع):
رسول خدا (ص) هرگز در برابر نيازمندان «نه» نمى‌گفت و آنان را جز با برآوردن نيازشان يا سخنى دلنشين مرخص نمى‌كرد. «٢» امام على (ع) خود نيز در دستور العمل حكومتى به مالك اشتر چنين دستور داد:
وَ اشْعِرْ قَلْبَكَ الرَّحْمَةَ لِلرَّعيَّةِ وَ الَمحَبَّةَ لَهُمْ وَ اللُّطفَ بِهِمْ. «٣» دلت را سرشار از مهربانى و دوستى و لطف به مردم و زيردستان كن.
بر اين اساس، معصومين (ع) همه همت خويش را در راه خدمت و رفاه و حل مشكلات مردم به كار مى‌بردند و چون پدرانى دلسوز همه مسلمانان را فرزندان خويش مى‌دانستند و آسايش آنان را بر راحتى خود ترجيح‌مى‌دادند.
گونه‌هاى خدمت‌ ١. فكرى و فرهنگى‌ در قرآن مجيد مى‌خوانيم:
وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَآ أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا (مائده: ٣٢)
و هر كس انسانى را زنده كند گويى همه مردم را زنده كرده است.