٨. خدمت به مردم‌ آدمى زادگان در زندگى خويش، كمابيش به همنوعان خود نيازمندند و انسانيت و اخلاق ايجاب مى‌كند كه انسان، نياز همنوع خويش را برآورد و هر خدمتى كه از دستش بر مى‌آيد، از ديگران دريغ ندارد. چنين كارى، هم خشنودى خدا را در پى دارد و هم سبب همبستگى، تأليف قلوب، صفا و صميميت و افزايش مهر و محبت مى‌گردد. در روايتى از امام صادق (ع) آمده‌ سيره اخلاقى معصومين ١٧٧ ٢. اجتماعى ص : ١٧٦ كه خداوند عزو جل فرموده است:
الْخَلقُ عِيالى فَاحَبُّهُم الَىَّ الْطَفُهُمْ بِهِمْ وَ اسْعاهُم فى حَوائِجِهَمْ. «١» مردم عيال من اند. محبوبترين آنها نزد من كسى است كه بيش از همه به مردم مهربان باشد و كوشش بيش‌ترى در رفع نيازمندى‌هاى آنان كند.
در سخنان گهربار، معصومين (ع)، پاداش فراوانى نيز براى خدمت بر شمرده شده كه شمارش همه آنها مجال فراخى مى‌طلبد. امام حسن مجتبى (ع) مى‌فرمايد: شنيدم كه اميرمؤمنان از پيامبر (ص) چنين نقل كرد.