سيره اخلاقى معصومين - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٦٣

٧. تعاون‌ «تعاون» به معناى همكارى با يكديگر در كارى، كمك كردن و مدد رساندن است، خواه آن كار نيك باشد يا بد.
قرآن مجيد پيروان خويش را موظف كرده است كه همواره يكديگر را در كارهاى خوب يارى دهند؛ ولى از همكارى در كارهاى ناپسند خوددارى ورزند:
وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى‌ وَلَا تَعَاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ. (مائده: ٢)
همديگر را در نيكى و تقوا يارى دهيد و از هميارى بر گناه وتجاوز دورى گزينيد.
اين اصل اسلامى، از مترقى‌ترين قوانين زندگى بشر است و اگر انسانها و جوامع انسانى بدان پايبند شوند، ستم و تباهى از ميان مى‌رود؛ چرا كه بسيارى از كارهاى زشت و گناه و ظلم به يارى و زمينه سازى ديگران نياز دارد به خصوص قتل و غارت و استعمار دسته جمعى و عمومى و تشكيل دولت ناحق و ستمگر؛ چنان كه حضرت امام صادق (ع) مى‌فرمايد: