سيره اخلاقى معصومين - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٦١
كرده است: همراه شمارى از دوستانم به عيادت يكى از شيعيان مىرفتيم. ميان راه امام صادق (ع) را ديديم. ايشان پرسيد:
- قصد كجا داريد؟
- به عيادت فلان كس مىرويم.
- بايستيد. آيا ميوه، عطر يا امثال اينها را تهيه كردهايد كه به او هديه بدهيد؟
- خير.
- مگر نمىدانيد بيمار از اينكه كسى هديهاى برايش ببرد، شاد مىشود؟ «١» ٤- نشاط آفرينى: مؤمنان بايد همواره شاد و با نشاط باشند و با آرامش خاطر و آسايش به كار و تلاش بپردازند، دنياى خويش را آباد كنند و از دنياى سالم و آباد، آخرت پربار و خوش فرجام را به دست آورند. به همين دليل، در اخلاق اجتماعى معصومين عليهم السلام به «شاد كردن مؤمنان» توجّهى ويژه شده است و رسول خدا (ص) فرموده است:
انَّ احَبَّ الْاعْمالِ الَى اللَّهِ عَزَّوَجلَّ ادْخالُ السُّرُورِ عَلَى الْمُؤمِنينَ. «٢» محبوبترين كار نزد خداى بزرگ، شادمان كردن مؤمنان است.
پيشوايان معصوم همه تلاش خويش را به كار مىبردند تا آنچه را مايه غم و اندوه و گرفتارى مردم است، برطرف كنند و طراوت و نشاط را بر جاى افسردگى و خمودى بنشانند. گاه خود اقدام مىكردند و گاه واسطه خير مىشدند.
روايت است كه عيسى پسر عبداللَّه مىگويد: هنگام مرگ پدرم، طلبكاران او آمدند و طلب خويش را طلب كردند. پدرم در پاسخ آنان گفت: «شما را