براى آنان، اصل، نوعدوستى و صميميت است و هدف، تعامل و همگرايى و همفكرى و خيرخواهى؛ چنان كه پيامبران الهى در نخستين ارتباطى كه در حوزه تبليغ دين با مردم برقرار كرده‌اند، سخن از خيرخواهى، راهنمايى، خداجويى و عدم هرگونه چشمداشت مادى بر زبان آورده‌اند:
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى‌ رَبِّ الْعَالَمِينَ. (شعرا: ١٠٩) «١» من براى اين [دعوت‌] هيچ مزدى از شما نمى‌طلبم. اجر من تنها بر پروردگار عالميان است.
پيامبر گرامى اسلام در آغاز دعوت خويش، بدون هيچ تكلّفى، نخست خويشان و نزديكان را به خانه خويش دعوت كرد، به آنان غذا داد و با صراحت و صداقت فرمود كه من از سوى خدا به پيامبرى برگزيده شده‌ام و اينك آماده‌ام آنچه را از خدا دريافت مى‌كنم، به شما ابلاغ نمايم. پس همگى به دين خدا در آييد تا رستگار شويد.
اميرمؤمنان (ع) در وصف رسول خدا (ص) چنين مى‌فرمايد:
طَبيبٌ دوّارٌ بِطِبِّهِ، قَدْ احْكَمَ مَراهِمَهُ وَ احْمى‌ مَواسِمَهُ يَضَعُ مِنْ ذلِكَ حَيْثُ الْحاجَةِ الَيْه مِنْ قُلُوبٍ عُمْىٍ و آذانٍ صُمٍّ وَ الْسِنَةٍ بُكْمٍ. «٢» او طبيبى بود كه با طبابت خويش در پى بيمار مى‌گشت تا هر جا نياز افتد، آن را به كار برد و دلهاى كور و گوشهاى كر و زبانهاى لال را درمان بخشد.
اخلاق خوش، مهربانى و دلسوزى پيامبر- كه به ارتباط صميمى با مردم مى‌انجاميد- مهم‌ترين علّت نفوذ سخن او در دل مردم و گسترش‌