و محو شوكت و عظمت و قدرت الهى‌اند كه خود بر خضوع و فروتنى آنان به ويژه در درگاه اقدس خدا مى‌افزايد.
الف- تذلل و ادب در محضر يار معصومين (ع) همواره از خدا مى‌خواهند كه چشم دل شان به حق و اوصاف جلال و جمال او باز باشد:
وَ انِرْ ابصْارَ قُلُوبِنا بِضياءِ نَظَرِها الَيكَ. «١» (خدايا) ديده قلبمان را با فروغى كه بدان تو را مشاهده كند روشن فرما! به يقين، آنان لحظه‌اى از مشاهده جلال و جبروت و شهود و حضور دائم خدا غافل نمى‌شوند و به تبع چنين شهودى هميشه در برابر ذات اقدس الهى خاشع و فروتن هستند. رسول گرامى فرموده است:
تَنامُ عِيناىَ وَ لا يَنامُ قَلبى. «٢» چشمانم به خواب مى‌رود، ولى قلبم نمى‌خوابد.
علامه طباطبايى گفته است: «معناى اين حديث اين است كه هيچ گاه خدا را فراموش نمى‌نمايم و از نظرم نمى‌رود و هرگز خدا و موقعيت خلقت خود را فراموش نمى‌كنم.» «٣» از اين رو، وقتى به ايشان گفتند: هنگام غذا خوردن تكيه بزن تا راحت باشى، فرمود: «چنين نخواهم كرد؛ بلكه همچون بندگان غذا مى‌خورم و در برابر مولايم چون بردگان مى‌نشينم.» «٤»