الا وَ انَّ مِنَ البَلاءِ الْفاقَةَ «١» آگاه باشيد كه از جمله بلاها فقر و نادارى است.
در عبارتى ديگر تنگ دستى را بزرگترين مرگ مى‌داند.
الْفَقْرُ المَوتُ الاْكْبَر «٢» فقر و تنگدستى مرگ بسيار بزرگ است (چرا كه سختى مرگ يكبار است و سختىِ بى چيزى، هر آن مشاهده مى‌شود).
بايد اذعان نمود مهم‌ترين پيامد منفى و خطرناك فقر آن است كه انسان را با به كفر و بى دينى بكشاند. اهتمام اسلام به نفى فقر و مبارزه فراگير با آن و تأكيد بر ارتباط معاد با معاش بيانگر اين است كه تكامل معنوى انسان بايد تهى از دغدغه‌هاى جان فرساى معيشتى باشد و جامعه اسلامى و مسلمانان و رهبران آنان بايد در از بين بردن و ريشه سوزى فقر از پيكر امت اسلامى بكوشند تا بتوانند عمل به احكام الهى دين را در جامعه گسترش دهند و گرنه تلاش آنان نا فرجام مى‌ماند.
استاد مطهرى د راههاى تقويت باورهاى دينى ١٠٢ ٦ - ٢. جهل و غفلت ص : ١٠١ ر اين باره مى‌نويسد:
زندگى، يك واحد و همه شئونش توام با يكديگر است. صلاح و فساد در هر يك از شئون زندگى در ساير شئون موثر است. ممكن نيست اجتماعى مثلًا فرهنگ، سياست و قضاوت يا اخلاق و تربيت و يا اقتصادش فاسد باشد اما دينش درست باشد و بالعكس، اگر فرض كنيم دين تنها رفتن به مسجد و كليسا و نماز خواندن و روزه گرفتن است ممكن است كسى ادعا بكند مسئله دين از ساير مسائل جداست ولى اين مطلب فرضاً اگر در مسيحيت صادق باشد درباره اسلام صادق نيست. «٣» امام على (ع) در حديث ديگرى مى‌فرمايد: ابتلاى به فقر خصلت‌هاى زيادى را در بر دارد كه از جمله آنها ضعف در دين مى‌باشد.
مَن ابتَلى بِالْفَقْر ابتَلى بِارْبَعِ خِصالٍ: بالضَّعْف فِى يَقِينهِ وَ النُّقْصان فى عَقْلِهِ و الرِّقةِ فِى دِينِهِ وَ قِلَّةِ الْحَياء فِى وَجْهِهِ، فَنَعُوذُ بِاللَّه مِنَ الْفَقرِ. «٤»