٣. غيبت از اسباب اشاعه فحشاء است؛ چرا كه هنگامى كه گناهان مخفى افراد از طريق غيبت آشكار مى‌گردد ديگران نيز تشويق به گناه مى‌شوند و اصولًا ابهت گناه از بين مى‌رود.
٤. غيبت، انسان گناهكار را در گناهانش جسور مى‌كند، زيرا مادام كه پرده از اعمال انسان برداشته نشده است شرم و حياء مانع از گناهان بيشتر و علنى‌تر است، اما هنگامى كه كوس رسوايى كسى را علنى كردند، ديگر از ارتكاب گناه پروايى ندارد.
٥. غيبت سبب ايجاد كينه و عداوت است؛ چرا كه مهم‌ترين سرمايه انسان آبروست در حالى كه غيبت‌كننده اين سرمايه گران بها را از بين مى‌برد و به همين دليل كينه شديدى در دل غيبت‌شونده بر مى‌انگيزد.
٦. غيبت، غيبت كننده را از چشم مردم مى‌اندازد؛ چرا كه فكر مى‌كند كه هنگامى كه عيوب ديگران را نزد آنها مى‌گويد لابد عيوب آنها را نزد ديگران خواهد گفت. لذا در حديثى مى‌خوانيم كه على (ع) مى‌فرمايد:
مَن نَقَلَ إلَيكَ نَقَلَ عَنكَ. «١» هركس به سوى تو عيوب مردم را نقل كند (عيوب) تو را براى ديگران نقل خواهد كرد.
لازم است در مجالسى كه هتك حرمت مومنان مى‌شود از فرد غيبت شونده دفاع كرده و در حفظ آبروى او بكوشيم و زمينه رشد شايعه پراكنى‌ها و اشاعه فحشاء را از بين ببريم تا درس عبرت باشد براى ديگران كه جرأت نكنند بدون حساب و كتاب درباره مومنان شايعه سازى كنند و حيثيت آنها را به باد دهند.