اين خانه از علم و حكمت نبوى سرچشمه گرفته بود: تدبير كارهاى منزل بر عهده زهرا (س) و تدبير امور بيرون منزل بر دوش على (ع). آن هنگام كه رسول خدا (ص) چنين تقسيم كارى را به على (ع) و زهرا (س) پيشنهاد فرمود فاطمه (س) با خوشحالى فرمود:
فَلا يَعلَمُ ما ادخَلَنى‌ مِنَ السُّرورِ الَّا اللَّهُ بِاكفائى‌ رَسُولُ‌اللَّهِ تَحمِلُ رِقابُ الرِّجالِ «١» جز خدا كسى نمى‌داند كه از اين تقسيم كار تا چه اندازه مسرور و خوشحال شدم، چرا كه رسول خدا مرا از انجام كارهايى كه مربوط به مردان است بازداشت.
طرح پيشنهادى پيامبر اكرم (ص) بيش از هر چيز ناظر به استعدادهاى طبيعى و تكوينى است، طرحى است كه در عرصه وظايف خانوادگى، نه زن سالارى را تجويز مى‌كند و نه مرد سالارى را؛ بلكه در بر دارنده تقسيم كارى عادلانه در سايه ايثار و صميميت است.
در زمان پيامبر اكرم (ص) چشم‌هاى خطابين گمان مى‌كردند زن در عرصه خانواده موظف به انجام هر گونه خدمتى است. خطا بودن اين نگرش را پيامبر با اين بيان نورانى گوشزد فرمودند:
المَرأَةُ رَيحانَةٌ لَيسَت بِقَهرِمانَةً «٢» زن گلى خوش بوست نه گارگزار.
اين فرمايش پيامبر (ص) كه بر اساس لطافت‌هاى تكوينى روح و جسم زن استوار گشته است، زن را در عرصه خانواده چون گلى خوش رنگ و بوى مى‌شمارد كه به ملاطفت و مراقبت نيازمند است. البته گل بودن زن در كانون خانواده است نه در ميدان‌هاى اجتماعى، اقتصادى و سياسى. «٣» ج- همسردارى زهرا (س)
از ويژگى‌هاى حضرت زهرا (س) همسردارى آن حضرت بود. آن بزرگوار با درك موقعيت و شرايط همسر خود حضرت على (ع) در جهت همكارى، همدلى و خدمت به همسر خود از هيچ كوششى دريغ نفرمودند. بايد اعتراف كنيم كليد آرامش، نظم، انضباط و صميميت خانواده در دست زنان مى‌باشد و از اين روى آسودگى خاطر و آرامش روحى- روانى مرد نيز در عرصه فعاليت‌هاى اجتماعى وابسته به نوع رفتار و منش زن در خانه خواهد بود. اين قاعده در قلمرو