راههاى تقويت باورهاى دينى
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص

راههاى تقويت باورهاى دينى - نگارش، حمید - الصفحة ٣٥

ج. مصاديق ياد خدا:
١. دعا: قرآن كريم كه زبان اسلام است، بارها از دعا سخن گفته و مردم را به دعا كردن تشويق نموده است. دعا به معنى سؤال واستغاثه است. «١» چقدر خوب است درخواست‌ها و سؤالات خود را در قالب دعا از خدا بخواهيم و استمداد بجوييم. خدا به پيامبرش دستور داده كه برخى امور مهم را در قالب دعا از خداوند بخواهد:
قُل رَبِّ زِدْنِي عِلْماً (طه: ١١٤)؛ بگو خدايا دانش مرا زياد گردان! رسول گرامى اسلام (ص) در لحظات حساس دست به دعا بر مى‌داشت و با دعا به پيروان خود روحيه مى‌داد و در ضمن دعا معارف الهى را نيز به آنان مى‌آموخت. امام سجاد (ع) نيز در شرايط سخت و خفقان اموى با شيوه دعا به نشر مسائ راههاى تقويت باورهاى دينى ٣٩ ٢ - ١. تداوم ياد معاد ص : ٣٧ ل اعتقادى و تربيتى مى‌پرداخت كه كتاب پر ارج و گرانقدر صحيفه سجاديه قسمتى از آن دعاها مى‌باشد «٢».
يكى از نيازهاى اساسى انسان ارتباط با خالق هستى است كه درك اين نياز و راه تامين آن پيوند انسان را با مبدأ مهربانى‌ها آشكار مى‌سازد و توفيقات الهى را افزونى مى‌بخشد. به هنگام دعا نوعى رابطه عاطفى بين انسان و خدا برقرار مى‌شود به گونه‌اى كه انسان مى‌تواند دردهاى ناگفتنى‌اش را با او در ميان گذارد.
متون دينى ما از دعا به عنوان سلاحى جهت ارتباط با خداوند ياد مى‌كند.
وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِيْ وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ. (بقره: ١٨٦)
و هنگامى كه بندگان من از تو درباره من سوال مى‌كنند (بگو) من نزديكم و دعاى دعا كننده را به هنگامى كه مرا مى‌خواند پاسخ مى‌گويم. پس آنها بايد دعوت مرا بپذيريند و به من ايمان آورند تا راه يابند و به مقصد برسند.
در اين آيه خداوند هفت مرتبه به ذات پاك خدا اشاره كرده و هفت مرتبه به بندگان، و از اين راه نهايت پيوستگى و قرب و ارتباط و محبت خود را نسبت به آنان مجسم ساخته است.