مردى كه چيزى را براى خانواده‌اش خريده بود و خودش آن را مى‌برد چشمش به امام صادق (ع) افتاد. خجالت كشيد. حضرت فرمود آن را براى خانواده‌ات خريدى و مى‌برى؟ بدان كه به خدا قسم اگر از دست مردم مدينه نبود، دوست داشتم براى خانواده‌ام خريد كنم و آن را با دست خودم برايشان ببرم.
اين گونه احاديث نشان مى‌دهد در زندگى و مسائل مربوط به خانواده هر قدر انسان به ديگران خدمت كند، سبب مى‌شود كه ديگران را بر خود مقدم نمايد و از آن حالات نفسانى دورى گزيند. اگر مسائل زندگى و امور مربوط به خانواده اين گونه توجه شود بسيارى از مشكلات حل شدنى است.
در اقسام كبر و تكبر گفته‌اند گاهى تكبر بر خداوند است كه در برابر خدا فخرفروشى كند.
گاهى در برابر پيامبر تكبر كند بدين معنى كه خود را برتر از آن بداند. ديگر آن كه تكبر بر مردم بورزد، يعنى خود را بزرگ و ديگران را خوار شمرد.
٤- ٢. فقر و نادارى‌ از جمله عواملى كه سبب دين گريزى و يا تضعيف باورهاى دينى مى‌شود و به سستى مردم در انجام تكاليف و وظايف شرعى مى‌انجامد، فقر و تهيدستى است. اين عامل به شدّت، دين و دين دارى را تهديد مى‌كند و خطرى بزرگ براى دين دارى مردم و مانعى جدى در راه عمل به احكام دين و رشد اخلاقى و تعالى معنوى است، بلكه موجب سقوط به ورطه كفر و گمراهى است.
دين اسلام فقر و نادارى را بر نمى‌تابد و مبارزه‌اى گسترده در همه ابعاد عليه فقر و نادارى نموده است. تعاليم اسلامى فقر را نكوهش مى‌كند و آثار زيان بار و پيامدهاى منفى فراوانى براى آن بر مى‌شمارد و به مردم و حاكمان اسلامى و متوليان امور معيشتى مردم نسبت به اين مسئله شديداً هشدار مى‌دهد. در دعاهاى امام باقر (ع) مى‌خوانيم كه مى‌فرمايد:
اسئَلُكَ الّلهُمَ الرّفاهِيَّةَ فِى مَعِيشَتِى مَا ابقَيتَنِى ... وَلَا تَبَتَلِينّى بِفَقرٍ اشقىَ بِهِ. «١» خدايا تا در دنيا هستم از تو معيشتى با آسايش مى‌خواهم و به فقرى كه بدبختم سازد گرفتارم مكن.
در تعبير بلندى امام على (ع) از فقر تعبير به بلا نموده است.