وَكَذلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ (بقره: ١٤٣)
و اين چنين شما را امت وسط قرار داديم تا بر مردم گواه باشيد.
امت اسلامى امتى متعادل است و متعادل بودن آن هم به خاطر متعادل و جامع بودن اسلام است. اين كه اسلام به همه جنبه‌هاى حيات بشر توجه كرده نشانه وسطيّت آن است، اگر اسلام به برخى از عوامل مؤثر و حاكم بر زندگى انسان توجه نمى‌كرد و فقط براى برخى از ابعاد زندگى بشر به وضع قانونى مى‌پرداخت، ديگر دين متعادل نمى‌بود با اين بيان، لازمه متعادل بودن اسلام، جامعيت آن است. «١» امروزه دين شناسان ما بايد بكوشند ابعاد جامعيتِ دين اسلام را بيان كرده و توضيح دهند كه اين جامعيت برنامه آسمانى، سبب شده است تا در هر عصرى، پاسخ‌گوى مسائل و نيازها باشد.
٤. ولايت پذيرى‌ از ديگر راه‌هاى تقويت باورها، ولايت‌پذيرى است. در نظر گاه شيعه ولايتى كه فقهاى جامع الشرايط كسب مى‌كنند، در طول ولايت الهى، ولايت نبوى و ولايت علوى جاى دارد؛ ولايتى است كه به نوعى از طرف خدا واگذار گرديده است.
ولايت فقيه مسئله‌اى است كه هر كس به اسلام و جامعيت و شمول آن معتقد باشد بر حسب عقل و فطرت خود آن را آرزو نموده و براى تحقق آن تلاش خواهد نمود و آن را به صلاح جامعه و ضامن اجراى قوانين اسلام خواهد دانست. در چنين نظامى است كه حقوق همه حفظ مى‌گردد. بديهى است دستورات فقيه، فرامين او و نظارت‌هاى او ضامن بقاى حركت اسلامى خواهد بود. از طرفى ديگر توجه به فرامين او و تبعيت از آن مى‌تواند راهگشاى خوبى در جهت رسيدن به سعادت باشد. آنچه كه در اين مقوله قابل توجه است پذيرش ولايت به معناى واقعى كلمه مى‌باشد، به گونه‌اى كه منافع عمومى و دينى و اسلامى را در اين تبعيت بر منافع شخصى خود مقدم نمايد. در روايت مى‌خوانيم كه سهل خراسانى به امام صادق (ع) عرض كرد با اين كه صد هزار شيعه رزمنده فداكار داريد چرا سكوت كرده‌ايد