اسلام در بيان قرآن، در چند جا، اين آفرينش زن و مرد و همزيستى اينها و در نهايت زوجيّت آنها را آرامش براى زن و مرد شناخته است.
خانواده، محل آرامش و آسايش:
وقتى كه زن و شوهر در پايان كار روزانه يا در وسط روز به هم مى‌رسند، و همديگر را مى‌بينند، هر دو از هم توقع دارند كه توانسته باشند محيط را شاد، سرزنده، قابل زيست و رفع كننده خستگى ساخته باشند. اين توقع بجايى است. اگر چنانچه بتوانيد اين كار را بكنيد، زندگى شيرين مى‌شود.
انسان در تلاطم‌هاى زندگى كه ناشى از برخوردهاى ناگزير است، به دنبال يك فرصت مى‌گردد تا به آن پناه برد. اگر يك زوج باشند، در اين تلاطم‌ها به يكديگر پناه مى‌برند، زن به شوهرش پناه مى‌برد و شوهر هم به زنش پناه مى‌برد. مرد در كشاكش زندگى مردانه خود، احتياج به يك لحظه آرامشى دارد تا بتواند راه را ادامه بدهد. آن لحظه آرامش كِى است؟ همان وقتى است كه او در محيط سرشار از محبّت و عطوفت خانوادگى خودش قرار مى‌گيرد. با همسر خودش كه به او عشق مى‌ورزد، با اوست، در كنار اوست و با او احساس يگانگى مى‌كند. وقتى با همسر خود مواجه مى‌شود، اين همان لحظه آسايش و آرامش است.
خانواده آرامتر با بهره‌ورى بيشتر:
هر انسانى هم زن و هم مرد در طول زندگى، در شبانه روز مشكلاتى دارد و با پيش آمدها و حوادثى مواجه است. اين حوادث اعصاب را مى‌كوبد و خسته مى‌كند. انسانها را دچار ناآرامى و سراسيمگى مى‌كند. وقتى وارد محيط خانواده شد، اين محيط امن و امان به او تجديد قوا مى‌بخشد. او را آماده يك روز ديگر و يك شبانه روز ديگر مى‌كند. خانواده براى تنظيم زندگى انسان خيلى مهم است. البته خانواده بايد خوب اداره بشود، بايد سالم اداره بشود.
فرصت ازدواج و آرام گرفتن در يك مجموعه خانواده، يكى از فرصت‌هاى مهم زندگى براى مرد و زن است. اين يك وسيله آسايش، آرامش روحى، وسيله دلگرم شدن به تداوم فعاليت زندگى است، وسيله تسلى، وسيله پيدا كردن يك غمخوار نزديك است، كه براى انسان در طول زندگى بسيار لازم است.