آيا براى پاسخ به هر سؤالى بايد به دين رجوع كرد و بشر براى همه خواسته‌هايش بايد از دين كمك بگيرد؟ يا اين كه دين در قلمرو محدودى از حيات و پرسش‌هاى وى دخالت مى‌كند و جوابگوى بسيارى از سوال‌ها نمى‌باشد؟ در جواب اين پرسش نظريات گوناگونى ارائه شده است برخى بر اين انديشه‌اند كه دين پاسخ‌گوى سوال از هدف آفرينش و فلسفه زندگى است به عبارت ديگر اين گروه مى‌گويند با رجوع به دين براى زيستن خود دليل منطقى پيدا مى‌كنيم و براى زندگى خود معنايى عميق مى‌يابيم.
روان شناسان معتقدند دين براى انسان آرامش روحى به ارمغان مى‌آورد و با پذيرش آن تشويش‌ها و نگرانى‌ها از بين مى‌رود. برخى ديگر معتقدند دين با ارائه آموزه‌هاى خود پاسخى براى مسئله مرگ ارائه مى‌دهد و آن را خروج از يك حيات و ورود به حيا راههاى تقويت باورهاى دينى ٨١ ٥ - ١. معرفى نادرست از دين ص : ٧٩ تى ديگر مطرح مى‌نمايد. عده‌اى ديگر مى‌گويند دين خلأ وجودى انسان را پر مى‌كند. از نظر اين گروه انسان موجودى است كه همواره دغدغه خاطر دارد، يعنى جهان و همه گستردگى‌اش را هم چون تنگنايى مى‌پندارد كه تمامى مقتضيات دنياى مادى نيز هرگز نمى‌تواند عطشناكى روح وى را سيراب سازد و دين با طرح مسئله خدا، پاسخ گوى دغدغه‌هاى وجودى‌اش است. «١» برخى ديگر مى‌گويند نبايد از دين انتظار داشت تا نظام اقتصادى فرهنگى و مانند آن را ترسيم كند. «٢» از مجموع ديدگاه‌ها چنين بر مى‌آيد كه از منظر بعضى از دين شناسان، دين فقط به امور فردى توجه دارد و از ارتباط انسان با خدا دفاع مى‌كند و از عهده حل معضلات بشرى بر نمى‌آيد. از ديدگاه آنان حضور دين حتى در اخلاق محدود مى‌باشد. آنان ارزشهاى اخلاقى را فرا دينى مى‌خوانند و معتقدند لزومى ندارد بايد و نبايدهاى اخلاقى را از دين گرفت «٣».
اشكال عمده اين گروه‌ها و ديدگاه‌ها كه محدوديت قلمرو دين را مطرح مى‌كنند اين است كه اولًا از منظر خاص و محدودى به اين موضوع مى‌نگرند. ثانياً از منظر اينان تمامى اديان يكسان تلقى مى‌گردد. بنابراين تفكر آيين‌هايى چون بودا، تائو، شينتو نيز دين تلقى مى‌گردد، حال آنكه اديان وحيانى و غير وحيانى بسيار متفاوت هستند. در ميان اديان وحيانى، اسلام كه‌