كه مورد رضاى پروردگار نمى‌باشد، هر چند اين امور از محرمات نبوده، از مصاديق مكروهات باشد. به عبارت ديگر چون خداوند نسبت به آنها رضايت ندارد بايد از انجام آن اجتناب ورزيد. بايد خدا ترس بود تا بتوان مراتب تقوا را كسب كرد، ذكر اين نكته ضرورى است كه ترس از خدا به معنى ترسناك بودن خداوند متعال نمى‌باشد. خدايى كه سرچشمه همه خيرها، خوبى‌ها، زيبايى‌ها است با اين تفسير همخوانى و هماهنگى ندارد، بلكه مراد آن است كه بايد از حساب و عدالت و ريزبينى آن خالق هستى حساب برد. ترس از خداوند ترس از اعمال زشت خويش است. آنچه ما را گرفتار عذاب مى‌كند و مانع سعادت ابدى مى‌گردد، اعمال بد ما آدميان مى‌باشد. قرآن مى‌فرمايد:
اتَّقُوا اللَّهَ الَذِى انْ قُلْتُم سَمِعَ وَ انْ اضْمَرْتُم عَلِمَ «١» از خدا پروا كنيد كه اگر بگوييد مى‌شنود و اگر پنهان كنيد مى‌داند.
در نظرگاه على (ع) هر كس هر مقدار كه مى‌تواند حريم تقوا را رعايت كند هرچند اندك باشد:
اتَّقِ اللَّهَ بَعْضَ التُقى‌ وَ انْ قَلَّ وَاجْعَلْ بَيْنَكَ وَ بَيْنَ اللَّهِ سِتْراً و انْ رَقَّ «٢» از خدا پروا كنيد هر چند اندك باشد و بين خدا و خود پرده‌اى قرار دهيد هر چند نازك باشد! هم چنين در نظرگاه معصومين تقوا، بصيرت و روشن بينى را به همراه دارد و باعث مى‌شود كه انسان بهتر بتواند صلاح و فساد را تشخيص دهد على (ع) مى‌فرمايد:
قَدْ احْيى‌ عَقْلَهُ وَ اماتَ نَفْسَهُ حَتَّى دَقَّ جَلِيلُهُ و لَطُفَ غَلِيظُهُ وَ بَرَقَ لَهُ لامِعٌ كَثِيرُ الْبَرقِ فَابانَ لَهُ الطَرِيقَ وَ سَلَكَ بِهِ السَبِيلَ وَتَد افَعَتْهُ الابْوابُ الى‌ بابِ السَلامَة. «٣» همانا عقل خود را زنده گرداند و نفس را ميراند، چندان كه اثر اين مجاهدت در بدن وى ظاهر شد و اندام او نازك و غلظت وجودى وى به لطافت گراييد. بدين سان نورى سخت درخشان براى او درخشيد و راه را براى وى روشن گرداند و او را به راه راست سوق داد و از درى به درى برد تا به سلامت كشاند.