بدين‌سان باورهاى دينى مجموعه‌اى از واقعيت‌ها و حقايق دينى مى‌باشند كه طالبان دين از روى بصيرت به آن‌ها روى آورده‌اند و به مقتضيات آن پاى بند بوده و التزام عملى دارند.
بنابراين مومن به يك حقيقت دينى، انسانى است كه نسبت به آن شناخت و آگاهى دارد، قلباً آن را پذيرفته و به مقتضاى آن عمل مى‌كند.
به ديگر سخن بخشى از باورهاى ما آدميان به گونه‌اى با موضوع دين ارتباط پيدا مى‌كند؛ به اين باورها مى‌توان باورهاى دينى گفت، باورهايى همچون:
الف. خداوند وجود دارد؛ ب. پيامبران از سوى خداوند براى هدايت بشر آمده‌اند؛ پ. همه انسان‌ها پاداش يا كيفر كارهايشان را در روز واپسين خواهند ديد؛ ت. هر كس بايد عبادتهاى فردى اش مانند نماز و روزه را انجام دهد؛ ث. آدمى تنها بايد خداوند را بپرستد و تنها بايد از او كمك بخواهد؛ ج. اصول اخلاقى دين را هيچ گاه نبايد زير پا گذاشت؛ ح. دين به لحاظ روانى در آرامش آدمى مؤثر است؛ خ. آثار اجتماعى دين را نبايد از هيچ جامعه‌اى حذف كرد و آرى همه اين باورها را مى‌توان دينى ناميد زيرا هر كدام به گونه‌اى به دين مرتبط است. با اين حال اين مثال‌ها در جنبه‌هايى با يكديگ راههاى تقويت باورهاى دينى ٢٠ ٧ - ٥. هويت دينى ص : ٢٠ ر تفاوت دارند و اين تفاوت‌ها به اين صورت مى‌باشد كه بعضى از اين باورها خبرى از خداوند، جهان و يا انسان مى‌دهند. بعضى فقط از وظيفه‌ها و دستورها سخن مى‌گويند و ضابطه هايى را بيان مى‌دارند كه زندگى انسان بر اساس آن‌ها بايد شكل گيرد. اين ضابطه‌ها گاهى به جنبه‌هاى فردى زندگى مربوطند و گاه به جنبه‌هاى اجتماعى آن. بنابراين باورهاى دينى آميزه‌اى از معرفت، تصديق قلبى، اقرار زبانى و التزام عملى است. به هر روى از عنوان باورهاى دينى حداقل مى‌توان سه مقصود داشت:
١. باورهايى درباره دين‌ ٢. باورهايى در اثبات دين‌ ٣. باورهايى برگرفته از دين‌