بسيار آسان مى‌باشد، بى‌ترديد مايه آرامش دل‌ها و تقويت باورها مى‌گردد. از طرفى ديگر در نظرگاه قرآن ياد خدا باعث جلوگيرى از زشتى‌ها نيز مى‌گردد:
أَقِمِ الصَّلَاةَ إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى‌ عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنكَرِ وَلَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ (عنكبوت: ٤٥)
«نماز را بر پادار كه نماز (انسان را) از زشتى‌ها و گناه باز مى‌دارد و ياد خدا بزرگتر است.
ياد خدا كه روح نماز مى‌باشد انسان را متوجه نعمت‌هاى الهى كرده و باعث مى‌شود كه از نافرمانى بخشنده نعمت خوددارى نمايد. هم چنين ياد الهى يادآور عدل الهى گرديده باعث مى‌شود آدمى همواره خود را در برابر خداوند ببيند و اين حالت، زمينه ترك گناه و اقبال به امر خير را در وجود آدمى رشد مى‌دهد.
در احاديث هم مى‌خوانيم كه ياد الهى و تداوم آن سبب رستگارى آدمى مى‌گردد.
امام على (ع) مى‌فرمايد:
مُداوِمَةُ الذِكْر قُوتُ الاْرواح و مِفتاحُ الصَلاح «١» تداوم ياد خدا غذاى روح و كليد رستگارى است.
همان‌گونه كه جسم آدمى نياز به غذا دارد و بدون تغذيه نمى‌تواند به حركت كمالى خود ادامه بدهد روح آدمى هم دائماً نيازمند غذاست و غذاى روح آدمى ياد الهى است كه تعالى و كمال آدمى را به همراه مى‌آورد.
آن حجّت الهى در حديث ديگرى مى‌فرمايد:
الذّكرُ جَلاءُ البَصائِر و نورُ السّرائِر. «٢» ذكر خدا مايه روشنى چشم دل و نور درون است.
ياد الهى و ذكر خداوند مايه صفا و نورانيت دل است. بديهى است كه اين نورانيت درون، تقويت ابعاد روحى وجود انسان را به همراه دارد.
در قرآن مى‌خوانيم كه نتيجه ياد الهى خروج از ظلمتها و حركت به روشنايى است:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَمَلَائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُم مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَكَانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً (احزاب: ٤٣- ٤١)