مورد برادرانشان محدود كنند. ولى هيچ گونه دليلى بر اين محدوديت‌ها وجود ندارد بلكه خداوند هرگونه درخواستى را از مومنان صالح العمل مى‌پذيرد. «١» د. رشد و بالندگى معنوى:
پايدارى بر ايمان، معنويت را در انسان رشد مى‌دهد و ايمان را ريشه‌دارتر مى‌سازد.
فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَزَادَتْهُمْ إِيمَاناً وَهُمْ يَسْتَبْشِرُونَ. (توبه: ١٢٤)
اما كسانى كه ايمان آورده‌اند بر ايمانشان افزوده و آنها (به فضل و رحمت الهى) خوشحال‌اند.
اين نوع آيات مبين اين حقيقت است كه تنها وجود برنامه‌ها و تبليغات حيات‌بخش براى سعادت كافى نمى‌باشد، بلكه آمادگى زمينه‌ها نيز بايد مورد توجه قرار گيرد. آيات قرآن مانند دانه‌هاى حيات بخش باران است كه مى‌دانيم در باغ، گياه سبز رويد و در شوره‌زار خس. به ديگر عبارت، آنها كه با روح تسليم و ايمان و عشق به واقعيت به آن مى‌نگرند از هر سوره بلكه از هر آيه‌اى درس تازه‌اى فرا مى‌گيرند كه ايمانشان را مى‌افزايد و صفات بارز انسانيت را در آنها تقويت مى‌كند. «٢» ه. پشتيبانى الهى:
از بشارت‌هاى آشكار الهى آن است كه اهل ايمان در حمايت و پشتيبانى الهى‌اند و خداوند آنان را در سختى‌ها و دشواريها يارى مى‌دهد.
إِنَّا لَنَنصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهَادُ (غافر: ٥١)
ما به يقين پيامبران خود و كسانى را كه ايمان آورده‌اند در زندگى دنيا و (آخرت) روزى كه گواهان به پامى‌خيزند يارى مى‌دهيم.
و. امان از ترس و اندوه:
بنابر آيات قرآنى از پيامدهاى ايمان آن است كه انسان نه برگذشته خويش اندوه مى‌كشد و نه از آينده مى‌هراسد:
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا ... وَعَمِلَ صَالِحاً فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ (مائده: ٦٩)
آنها كه ايمان آوردند وعمل صالح انجام دادند نه ترسى بر آنهاست و نه غمگين خواهند شد.