براى او همسر قرار داد تا به سكون و آرامش برسد: وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْكُنُوا إِلَيْهَا (روم: ٢١)
به يقين تأمين نيازهاى غريزى در برابر نيازهاى عاطفى براى كسب آرامش و سكون نقشى به مراتب ضعيف‌تر دارد. بهترين شاهد آن پيوند و دلبستگى عميقى است كه در ميان همسران موفق از دوران ميانسالى به بعد با وجود فرو خوابيدن نيازهاى غريزى وجود دارد. بر اين اساس بنياد خانواده كه بر اساس مهر و عشق ورزى است بقا و ماندگارى آن نيز مرهون استمرار آن است. بى شك اگر عشق و مهر پيش از ازدواج بر اساس ارزش‌هاى روحى و معنوى شكل گرفته باشد، پس از ازدواج نيز ماندگار است؛ چرا كه زيبايى معنوى هرگز پايان پذير نمى‌باشد بر عكس اگر مبتنى بر امور زود گذر مادى، نظير زيبائى‌هاى ظاهرى، هم چون ثروت، نسبت خانوادگى، و مانند آن شكل گرفته باشد شكننده‌تر خواهد بود؛ چه آنكه كاخ زيبايى ظاهرى زن يا مرد فرو مى‌ريزد و بر چهره با طراوت بهارى آنان چين و شكن مى‌نشيند و ظواهر ظاهرى با فراز و نشيب روزگار در هم مى‌شكند. بنابراين همسران بايد اين نكته را توجه كنند كه نوع رفتار همسران در برخورد با يكديگر در تعميق يا تضعيف مهرورزى بسيار موثر است. زن بايد بداند كه مرد او را در كانون مهر مى‌شناسد و از همين روست كه تمام رازها و رمزهاى ناگشوده خود را با او در ميان مى‌گذارد. او آيينه وجودش را كه گاه در بيرون خانه مكدر مى‌شود با روح لطيف همسرش صيقل مى‌دهد. آيا چنين نقش سنگين كه مرد براى همسر خود قائل است جز با مهر و عشق تحقق مى‌يابد. در برابر، زن نيز مرد خود را بهترين و كامل‌ترين مرد مى‌داند يا دست كم دوست دارد كه چنين نگرشى نسبت به او داشته باشد. زن بخش اصلى هويت خود را در گرو عشقى مى‌داند كه به خاطر زيبايى‌هاى ظاهرى و باطنى در دل همسرش ايجادكرده و دوست مى‌دارد كه در تاريك خانه دل همسرش جز مهر و عشق به او چيزى يافت نشود. راز اينكه در روايات تأكيد شده مردان عشق و علاقه خود را به همسر خويش اعلام كنند همين نكته است:
قال رسول اللَّه: قَولُ الرَجُل لِلْمرأة انّى احِبُّك لا يَذْهَبُ مِنْ قَلْبِها ابَداً «١» پيامبر فرمود: گفتار مرد به همسرش كه من تو را دوست دارم، هرگز از دل او محو نمى‌شود.