وَالَّذِى لااله الّا هُوَ لا يَحْسُنُ ظَنُّ عَبْدٍ مُؤمِن بِاللَّه الّا كانَ اللَّه عِنْدَ ظَن عَبْدِهِ الْمُؤمِن لَانّ اللَّهَ كَرِيمٌ بِيَدِهِ الخيرات يَسْتَحْيى انْ يَكونَ عَبْدُهُ المُؤمن قَدْ احْسَنَ بِهِ الظَّن ثُمَّ يُخْلِفُ ظَنَّهُ وَ رَجائَه فَاحْسِنُوا باللَّه الظن وَ ارْغَبُوا الَيه. «١» قسم به خدايى كه معبودى جز او نيست، هرگاه بنده مؤمن، حُسنِ ظن به خدا داشته باشد، خدا نزد گمان بنده مؤمن خويش است، زيرا خداوند كريم است و تمام نيكى‌ها به دست اوست. و حيا مى‌كند از اين كه بنده مؤمنش حسن ظن به او داشته باشد سپس او گمان و اميد او را ناكام كند. بنابراين حسن ظن به خداوند داشته باشيد و به سوى او رغبت كنيد.
بديهى است انسان خوش بين عنايات الهى را در همه امور جهان و زندگى انسان‌ها تأثيرگذار مى‌داند.
امام هفتم (ع) مى‌فرمايد:
لايَلقى‌ احداً الا قال هو خيرٌ مِنىِّ و اتقى‌ انما الناس رجلان رجلٌ خيرٌ منه و اتقى و آخرُ شرٌ منه و ادْنى‌ فاذا لقى الذى هو خيرٌ منه و اتقى تواضَعَ له ليلحق به و اذا لقى الذى هو شرٌ منه و ادنى قال لعل شر هذا ظاهر و خيرهُ باطن فاذا فعل ذلك علا و ساد اهل زمانه. «٢» حضرت فرمود شخص مسلمان كسى را نمى‌بيند مگر اين كه بگويد او از من بهتر و متقى‌تر است.
اشخاص خارج از اين دو نوع نيستند. شخصى كه بهتر و با تقواتر از اوست و شخصى كه بدتر و پايين‌تر از او است و هر گاه به بهتر و پرهيزكارتر از خود مى‌خورد، براى او فروتنى مى‌كند تا به او بپيوندد. هرگاه به بدتر و پايين‌تر از خود مى‌خورد، با خود مى‌گويد شايد خوبى اين شخص پنهان است و آن براى او بهتر است و خوبى من آشكار است و آن براى من بدتر است هرگاه چنين كند بزرگوارى‌اش آشكار مى‌گردد است و سرور مردم روزگارش مى‌شود. «٣» ٤- ٢. صبر صبر و شكيبايى عبارت از ثبات و آرامش نفس در سختى‌ها، بلاها و مصائب و پايدارى در برابر