وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ وَحَمَلْنَاهُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَاهُم مِنَ الطَّيِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَى‌ كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلًا (اسراء: ٧٠)
ما آدميزادگان را گرامى داشتيم و آنها را در خشكى و دريا حمل كرديم و از انواع روزى‌ها به آنان روزى داديم و آنها را بر بسيارى از موجوداتى كه خلق كرده‌ايم برترى بخشيديم.
مى‌توان گفت كه بزرگوارى چه به عنوان يك خصيصه فردى و چه به عنوان يك خصيصه اجتماعى زيباترين جلوه اخلاقى را ترسيم مى‌نمايد؛ ليكن در زندگى مشترك، حضور موثرتر و نافذتر دارد. زن و شوهر در زندگى خود بيش از هر مجموعه انسانى ديگرى بايد از اين روحيه برخوردار باشند. از لوازم اين روحيه، گذشت، عفو، تغافل نسبت به اعضاى خانواده بويژه همسر مى‌باشد. نقطه مقابل اين خصيصه روش مقابله به مثل و سياست ضربه در برابر ضربه است كه بسيار خطرناك بوده و مى‌تواند بناى رفيع خانواده را فرو بريزد. اين روحيه بزرگ منشى است كه باعث مى‌شود انسان واقع بينانه به حوادث برخورد كند، اگر عيبى در رفتار خود مى‌بينيد اصلاح نمايد و بكوشد تا شخصيت خود را بازسازى نمايد. با اين روحيه انسان به نوعى شخصيت خود را رشد مى‌دهد و زمينه اصلاح و بهبود رفتار مخاطب يعنى همسر خود را فراهم مى‌نمايد. با اين روحيه مى‌توان كانون زندگى را محل آرامش و امنيت روحى قرار داد و از اشاعه بديها و زشتى‌ها جلوگيرى كرد كه زندگى مشترك شرايطى را ايجاب مى‌كند كه زوجين در حالات و روحيات خود كنجكاو شده و موشكافانه عيوب و ايرادهاى يكديگر را مورد توجه قرار مى‌دهند. اگر اين روحيه بخواهد به بازگو كردن مسايل و عيب جويى از يكديگر منجر شود، شادكامى را از صحنه زندگى به بيرون مى‌راند و جوّى آكنده از بدبينى بر فضاى زندگى حاكم مى‌كند. اما بزرگ منشى انسان را ملزم مى‌كند كه عيب‌پوشى را جايگزين عيب‌جويى كند. «١» ٤- ١٠. نيك رفتارى‌ زنان هر چند كارهاى خانه را عملًا به عهده گرفته‌اند و انجام مى‌دهند، ولى اسلام آن را به عهده آنان قرار نداده است. حتى اگر بخواهند، مى‌توانند در اين مورد اجرتى هم مطالبه كنند.
ولى آنها معمولًا بدون چشم داشتِ اجرتى، به طور رايگان اين كار را انجام مى‌دهند. لذا لازم‌