در بحث‌هاى مربوط به آسيب‌شناسى، مراد از آسيب عاملى است كه سبب اختلال و ناهنجارى و آفت در باورها مى‌گردد. اهميت و ضرورت بحث درباره آسيب‌شناسى باورهاى دينى در حقيقت به نقش دين در زندگى بشر باز مى‌گردد؛ زندگى معنا و حقيقت خود را در پرتو دين مى‌يابد و انسان با پذيرش دين و اطاعت از تعاليم آن به عالى‌ترين كمالات مى‌رسد. از ديدگاه امام على (ع) دين نگهدارنده انسان از انحراف «١» و بازدارنده او از محرمات و خبائث است «٢».
برترين ستون و تكيه گاه آدمى «٣» و عامل نجات انسان است «٤».
به سبب همين جايگاهِ شايسته است كه على (ع) مى‌فرمايد: المصيبَةُ بِالدّينِ اعظَمُ المَصائِبِ؛ بلا و مصيبت در دين بزرگ‌ترين مصيبت هاست. «٥» از اين رو شناخت آسيب و عوامل ايجاد كننده آن‌ها مى‌تواند دستمايه خوبى براى پيش‌گيرى از آفت‌زايى در دين و ديندارى باشد. امام على (ع) مى‌فرمايد: مَن لَم يَعرِف مَضّرَةَ الشَى‌ءِ لَم يَقدِر عَلَى الامتِناعِ مِنهُ «٦». هر كس زيان چيزى را نشناسد، قادر به خوددارى و پيش‌گيرى از آن نمى‌باشد.
١. معرفتى‌ ١- ١. القاى ناكارآمدى دين‌ القاى ناتوانى دين در حل مشكلات، از شيوه‌هايى است كه امروز به منظور ضربه زدن به باورهاى دينى از آن استفاده مى‌گردد، اين القائات با اين هدف صورت مى‌گيرد كه دين نمى‌تواند در ابعاد مختلف زندگى اجتماعى حضور داشته باشد و فقط با مسائل فردى انسان‌ها سر و كار دارد. در واقع اين گونه شبهات به ترويج افكار مكتب سكولاريسم مى‌پردازد. سكولاريسم- راههاى تقويت باورهاى دينى ٧٧ ٤ - ١. القاى محدوديت قلمرو دين ص : ٧٦ مكتب فكرى جديدى است كه پس از قرن هيجدهم در جهان غرب رواج پيدا كرد- در اين قرن بود كه عقل‌گرايى بر انديشه و فرهنگ جوامع غربى حاكم شد و