آسيب‌شناسى باورهاى دينى در صدد مطالعه و شناخت، پيش‌گيرى و جلوگيرى از بازگشت مجدد بحران هايى است كه با انتظارهاى دينى، جامعه دينى، رفتار دينى و خلاصه ماهيت دين اسلام سازگارى ندارد. هم چنين آسيب‌شناسى در باب ماهيت دينى به معناى معرفت دينى و درك عالمان و انديشمندان دينى از دين نيز اهميت خاصى دارد. تاريخ معرفت دينى گواه خوبى بر حضور انديشه‌هاى باطل و خرافى و غير مطابق با متون دينى در ميان معارف مى‌باشد كه بايد به اصلاح و حذف آنها پرداخت و در باز فهمى و كسب معارف صحيح دينى تلاش نمود. گاه ماهيت دينى و معرفت دينى از آسيب‌هاى دينى در امان است، ولى جامعه دينى از حقيقت دينى و معارف دينى فاصله گرفته، به نام دين و مانند آن به كارهاى خود مشروعيت مى‌بخشند كه بيشتر در حوزه رفتارى برداشت‌هاى ناصواب صورت مى‌گيرد «١». اين فصل از نوشتار مى‌كوشد در دو بعد معرفتى و رفتارى به بعضى از آسيب‌هايى بپردازد كه متوجه باورهاى دينى مى‌گردد. در بعد معرفتى، از آن جا كه بعد از انقلاب اسلامى، آسيب مهمى كه نفى حضور دين در بعد اجتماعى و يا همان سكولاريسم را مطرح كرد، به اين موضوع و مسائل پيرامون آن پرداخته شده است و در بعد رفتارى كوشيده شده است آسيب‌هايى كه به نوعى به رفتار آدمى ارتباط پيدا مى‌كند مطرح شود. لازم است در همين جا درود و سلام خود را به ارواح مطهر متفكران و مصلحان بزرگ دينى هم چون مطهرى‌ها بفرستيم كه در راه احياگرى و شناساندن انحراف‌ها ايثارگرى نموده تا راه براى آيندگان هموارتر شود.